ΤΟ ΟΜΟΣΠΟΝΔΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Τελικά αναρωτιέμαι τι θέλουν οι γυναίκες? Ας μου απαντήσει κάποιος τι ακριβώς είναι αυτό που θέλουν. Μήπως είναι την αγάπη μας, τη συμπαράστασή μας, τη συντροφικότητά μας, την προσοχή μας, τη σημασία μας, την έγνοια μας, την εμπιστοσύνη μας, το σεβασμό μας, το σπέρμα μας ή τα χρήματά μας?
Προσωπικά πιστεύω πως θέλουν όλα τα προαναφερόμενα, που το κάθε ένα από αυτά είναι κι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο με τα δικά του παρακλάδια. Το πιο περίπλοκο είναι ότι όλα αυτά όχι μόνο τα θέλουν αλλά και τα απαιτούν (εδώ ισχύει μόνο για τις κυπραίες), στο δικό τους χώρο και χρόνο και μετά από σύσκεψη με το βαθύτερο τους «είναι» που έχει περισσότερα κεφάλια κι από τη Λερναία Ύδρα.

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ
Έχουν οργανωθεί τόσο καλά που κάνουν ομοσπονδίες οι οποίες διαφυλάτουν τα κεκτημένα των πολύχρονων αγώνων τους για δικαίωση κι ανύψωση στην κοινωνική κλίμακα. Κάνουν τη δικιά τους «αντικατοχική» διαμαρτυρία ξεκινώντας από το ίδιο τους το σπίτι. Προσπαθούν να μεγαλουργήσουν, λαμβάνοντας αξιώματα και ανώτατες θέσεις και εμείς είμαστε οι ανταγωνιστές - εχθροί. Παίρνουν αυτό που θέλουν και δεν είναι καν ευχαριστημένες αφού έχουν μείνει πλέον μόνες. Κοιτάνε γύρω τους και δε βλέπουν κάτι που να τις ικανοποιεί πέραν από τον αφιλονίκητο κι υπέρμετρο εγωισμό τους. Έχουν καταντήσει ο μπάστακας της σχέσης, της παρέας, του σπιτιού, της οικογένειας κι έχουν βάλει πλώρη για την κατάκτηση και του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου.

Η ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ
Ε, λοιπόν δεν έχουμε καλά νέα για σας αφού ΔΕΝ ξέρουμε πώς να σας χειριστούμε. Δεν έχει γραφτεί κανένα manual με οδηγίες χρήσης, ακόμη. Καλά καλά ούτε κι εσείς οι ίδιες δεν ξέρετε τι θέλετε κι όταν αυτό είναι εμφανή τότε φοράτε το προσωπείο της ιδιότροπης και μας αποκαλείτε διάφορα:

Σας δίνουμε την αγάπη μας και είτε μας θεωρείτε ανίκανους να αγαπάμε είτε μας λέτε φλώρους.
Σας δίνουμε τη συμπαράσταση μας και είτε δεν είναι αρκετή είτε μας λέτε πως είναι λανθασμένη.
Σας δίνουμε σημασία και είτε μας λέτε αναίσθητους είτε μας λέτε κλαψιάρηδες.
Σας δίνουμε συντροφικότητα και είτε είναι μηδαμινή είτε είναι από άλλο πλανήτη που δεν επικοινωνείτε.
Σας δίνουμε την προσοχή μας και είτε είμαστε φορτικοί είτε αδιάφοροι.
Σας δίνουμε την έγνοια μας και είτε είναι υπερβολική είτε ανύπαρκτη.
Σας δίνουμε την εμπιστοσύνη μας και είτε μας εποπτεύετε είτε μας τα φοράτε.
Σας δίνουμε το σεβασμό μας και είτε είμαστε παλιομοδίτες είτε είμαστε φιλελεύθεροι ρουφιάνοι.
Σας δίνουμε το σπέρμα μας και είτε μας λέτε πως δεν είναι αρκετό είτε είναι ψόφιο.
Σας δίνουμε τα χρήματα μας, άμεσα ή έμμεσα και είτε είναι λίγα είτε αχρείαστα.

Με λίγα λόγια ευχαρίστηση, ΜΗΔΕΝ…!

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Κρίμα... Κρίμα γιατί είστε τόσο αξιαγάπητες και αυτή η μαγεία σας έχει χαθεί, είστε τόσο γλυκιές μα όταν σας γευτούμε είστε όλο πίκρα. Είχατε πάντοτε τον ηθικό έλεγχο της κοινωνίας μα τώρα είναι μπουρδέλο. Είχατε πάντοτε τον έλεγχο της οικογένειας και το σημαντικότερο ρόλο από όλους, αυτόν της μάνας, μα τώρα για σας είναι πιο σημαντικός ο χρόνος στη δουλειά, στην αισθητικό, στον καφέ, στα έξω, στα ψώνια.
Δε λέω, κι αυτά έχουν θέση αλλά όχι την πρωτιά στη λίστα με τους σκοπούς της ζωής σας.
Τα τελευταία 15 χρόνια περίπου έχετε ξεκινήσει την επανάσταση σας και διερωτώμαι, πέραν των υλικών αγαθών και την ικανοποίηση του καλπάζων εγωκεντρισμού σας τι άλλο έχετε κερδίσει? Μπορείτε να αναλογιστείτε όλα αυτά που έχετε χάσει εσείς κι εμείς μαζί σας? Η ουσία της ζωής δε μετριέται με υλικά αγαθά ούτε και με τα κοινωνικά αξιώματα, μετριέται με την αγάπη και την προσφορά που δίνει ο ένας στον άλλο. Τη σημασία, που όλοι έχουμε τόσο ανάγκη. Τις όμορφες, ποιοτικές στιγμές με το σύντροφό μας. Με το αίσθημα της ευθύνης για την ευτυχία αυτών που αγαπάμε. Με το ψυχικό μας κόσμο γεμάτο με έντονα κι αληθινά συναισθήματα.

Τελικά όλα αυτά προς τι?

Που πάμε?


Π.Β.Π.